Terapia Integracji Sensorycznej


Integracja Sensoryczna SI


Integracja sensoryczna jest skomplikowanym procesem zachodzącym
w centralnym układzie nerwowym. Bodźce odbierane przez wszystkie zmysły
(dotyk, przedsionek, czucie głębokie, słuch, wzrok, smak, węch) są organizowane
i przetwarzane w taki sposób, aby możliwe było celowe i efektywne działanie.

Zaburzenia przetwarzania sensorycznego negatywnie wpływają na rozwój, funkcjonowanie w życiu codziennym, umiejętności szkolne. Wyróżniamy kilka rodzajów zaburzeń integracji sensorycznej, które mogą występować w obrębie każdego ze zmysłów.


#

Możliwe zachowania dzieci z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego:
  • ciągle się poruszają lub szukają intensywnych doznań sensorycznych, jakby nigdy nie miały dosyć,
  • nie czują niebezpieczeństwa, np. skaczą z dużej wysokości,
  • nieadekwatnie reagują na dotyk, ból,
  • zbyt mocno dotykają inne dzieci i przedmioty, co może sugerować agresję
  • lubią głośne dźwięki, ciągle coś wąchają lub liżą,
  • lubią długo się huśtać, kręcić, skakać,
  • często mówi się o nich, że są niegrzeczne, agresywne, nadpobudliwe,
  • nie tolerują pewnych dźwięków, zapachów, smaków, faktur,
  • nie lubią być dotykane,
  • źle reagują na kręcenie, huśtanie, zabawy z głową w dół,
  • mają trudności z koordynacją wzrokowo-ruchową,
  • nie lubią brudzić sobie rąk,
  • są nerwowe, impulsywne, zachowują się histerycznie,
  • mają trudności w relacjach społecznych (rodzina, rówieśnicy)






#

  • są nadmiernie ostrożne, wycofane, nie lubią zmian,
  • są bierne, jakby nie miały potrzeb sensorycznych, wydają się nieobecne,
  • nie domagają się uwagi, są „za grzeczne”,
  • mają małe poczucie własnej wartości,
  • preferują pozycję siedzącą,
  • nie reagują na nieprzyjemne zapachy, na okruszki wokół ust,
  • powoli uczyły się samoobsługi, nieświadome potrzeb fizjologicznych,
  • powolne w działaniu, apatyczne, „bujające w obłokach”,
  • mają trudności w nawiązywaniu kontaktu,
  • nie lubią nowych zadań ruchowych , zabaw
  • są nadmiernie wylewne w kontaktach fizycznych,
  • wydają się słabsze od innych,
  • mają słabą równowagę, często się przewracają, szybko się męczą,
  • sprawiają wrażenie leniwych, niezmotywowanych,
  • mają zaburzony rozwój mowy,
  • mają problemy z nauką (czytanie, pisanie, matematyka) i koncentracją,
  • słabo radzą sobie z organizacją, np. pakowanie plecaka, odrabianie lekcji.








#

Diagnoza SI


Całkowita diagnoza obejmuje 2-4 spotkań. Na badanie składają się:
  • szczegółowy wywiad,
  • Arkusz Obserwacji Klinicznej,
  • Kwestionariusz Rozwoju Sensomotorycznego,
  • Południowo-Kalifornijskie Testy Integracji Sensorycznej,
  • Obserwacja aktywności spontanicznej i kierowanej.
Nie u wszystkich dzieci można przeprowadzić badanie w/w testami, wówczas zostaną zastosowane inne metody badania.
Po wnikliwej analizie wyników badań, jeśli terapeuta stwierdzi zaburzenia integracji sensorycznej, może zaproponować terapię integracji sensorycznej.


#



Terapia SI


Spotkania najczęściej odbywają się 1-2 razy w tygodniu i trwają 45 minut. Terapia zwykle trwa od roku do dwóch lat. Postępy dziecka sprawdza się co 3-6 miesięcy, powtarzając testy.
Terapia SI jest zazwyczaj przyjemnością dla dzieci, jest zabawą, w trakcie której wykonują również ciężką pracę. Sala jest wyposażona w różnorodny sprzęt, taki jak huśtawki, liny, trapezy. Ważnym aspektem jest motywacja oraz osiąganie chociażby małych sukcesów. W trakcie zajęć dziecko jest zachęcane do aktywności pobudzających odpowiednie reakcje na bodźce.